Ik werk graag met de methodiek ACT.
Acceptance en commitment training.

Oké hoor ik je denken. Hoe ziet dat eruit bij loopbaancoaching of bij coaching van een (nog) onvervulde kinderwens ?

ACT werkt met het hoofd, lijf en hart.
Wat zegt je hoofd ?
Wat ervaart je lijf ?
Hoe handel je vanuit je hart ?

3 pijlers die een belangrijke rol spelen in jouw gedrag.
Ze kunnen ervoor zorgen dat je stil blijft staan of vastloopt.
Bijvoorbeeld als je veel piekert, stress in je lijf ervaart of je verlangen onder het tapijt veegt.

Weet jouw leidinggevende wat jouw ambities zijn ?
Wat je graag zou willen binnen je huidige baan en waar je in zou kunnen of willen groeien ?

Ik hoor vaak van mijn klanten terug dat ze dit verteld hebben tegen hun manager.
Terloops. Tussen de bedrijven door.
En de manager heeft er niets mee gedaan.
Sterker nog, je ziet opeens een vacature binnen het bedrijf die precies bij je past.
Geen hond heeft aan jou gedacht of gevraagd of het iets voor je is.
Zelfs niet je manager.

Ze wordt ziek.
Reuma. Een ziekte die niet meer overgaat en die grillig verloopt.
Soms heeft ze er veel last van en soms lijkt het zelfs te zijn verdwenen.

Ze is vastberaden. Leest zich suf over het onderwerp, zit in lotgenotengroepen, heeft de beste arts in Antwerpen en volgt een dieet wat haar ondersteund.
"Ik wil nu nog de ijsbaden eraan toevoegen. Het schijnt enorm te helpen".

Tijdens mijn intervisie stelt een collega een mooie vraag:
“ Hoe kun je nu rouwen om iets wat er niet is en nooit is geweest ? “

“ Omdat ik er elke dag aan herinnerd word” hoor ik mezelf zeggen.

Mijn kinderwens is groter dan het kind alleen. Ik wilde ook moeder worden..
Zwanger zijn, op zwangerschapsyoga, me trots voelen op mijn bolle buik, bij de andere moeders horen, op het schoolplein staan, ‘roering’ in huis, jong blijven door mijn kinderen, mezelf terugzien in de kinderen en mijn vriend als een vader leren kennen.

Het lijkt zo makkelijk. Het leven te leiden zoals jij dit wilt. De baan waar je happy van wordt en energie overhoudt.
Doe jij dit ?

Misschien kriebelt het, weet je dat je het anders wilt maar lukt het je nog niet om een volgende stap te zetten.
Of je wilt het wel anders, maar je hebt geen idee wat of hoe.
Dit kabbelt al een tijdje, laait af en toe op, maar de stap echt nemen doe je niet.

Afscheid nemen van je ouders doe je steeds een beetje.
Wanneer je bijvoorbeeld merkt dat het lopen slechter gaat, het geheugen gaten vertoont of gewoon omdat je ze ouder ziet worden.
Je weet dat het ergens gaat gebeuren, ziet tekens dat ze ouder worden en staat er vooral niet te lang bij stil.
Want die gedachte is ondraaglijk.

Vrouwen die niet vanzelf zwanger worden, nemen (onbewust) elke maand afscheid van de mogelijkheid dat het gaat lukken. Elke maand komt deze gedachte voorbij , om het vervolgens snel weg te drukken. Want de gedachte is ondraaglijk.

Meer dan 200 keer is het mislukt.
Bij het leren hoelahoepen stopte ik na 30 keer oefenen.
En aan een ingewikkelde rekensom begin ik al helemaal niet.
Maar dit ging om een kind.
Dus ging ik door.

Als ik al twijfelde, stelden de medici mij gerust.
Alles was nog mogelijk.

Het kind kwam niet.
Maar ook niet de depressie of alcoholproblemen die ik had verwacht.

Er kwam verdriet, natuurlijk, boosheid ook.
De opluchting kwam totaal onverwachts.
De opluchting van stoppen met iets wat toch niet lukt.