Soms is er geen duidelijke aanleiding, geen drama, geen concrete klacht.
Alleen een gevoel dat blijft terugkomen: zo wil ik het niet meer.
In je werk, je relatie, of in hoe je leven zich heeft gevormd.
Dit blog gaat over dat stille, hardnekkige signaal en waarom het serieus genomen wil worden.
Je hebt een fijne relatie.
Je partner wil geen kinderen.
Jij wel.
Dat lijkt een simpele vraag.
Maar wie erin zit, weet dat het dat niet is.
Ik ontmoet regelmatig vrouwen die vastlopen in dit dilemma.
Niet omdat ze het antwoord niet kunnen bedenken,
maar omdat elke mogelijke keuze iets kost.
Blijven betekent iets loslaten.
Gaan betekent iets verliezen.
En ondertussen gaat het leven gewoon door.
Er is geen juiste keuze.
Wel een keuze die je op een bepaalde manier kunt dragen.
Niet al het verdriet vraagt meteen om aandacht.
Soms leg je het weg, functioneer je door, maak je keuzes die nodig zijn.
Tot het zich toch aandient. Onverwacht, op momenten dat je het niet ziet aankomen.
Dit blog gaat over verdriet dat niet verdwenen is, maar is blijven liggen.
Je kent het vast wel. Je bent bij een begrafenis van iemand die je niet zo goed kent. Tot je stomme verbazing rollen de tranen over je wangen.
Hoe dit kan? Dit kan meerdere redenen hebben. Misschien ben je moe, heb je relatieproblemen of stress op het werk.
Het begon met een haar op mijn kin.
Ik wist niet hoe gauw ik er vanaf moest komen.
Met een vergrootglas en een pincet.
Weg.
Opeens zag ik ook andere oneffenheden op mijn gezicht.
Het vergrootglas loog er niet om.
Er was werk aan de winkel.
Ik maakte een plan. Kocht dure producten via internet die bij iedereen geweldige resultaten hadden.
Alleen bij mij niet.
Dus dacht ik aan laseren, botox of een facelift.
Of een andere baan.
Als je daar met een vergrootglas naar gaat kijken, is het niet de baan die bij je past.
Niet iedereen herkent zich in de ‘gebruikelijke’ volgorde van werk, gezin, zekerheid.
Soms door omstandigheden, soms door keuzes en vaak door een combinatie van beide.
Dit blog gaat over het gevoel buiten de norm te vallen, en wat dat met je kan doen.
Ik ben in de minderheid.
Nee, ik word niet gediscrimineerd.
Of tenminste niet actief.
Maar het is er wel.
Tot mijn 35ste jaar hoorde ik nog bij de meerderheid.
HBO geschoold, relatie, goede baan en financieel onafhankelijk.
Sportief, creatief en leuke vrienden.
Over het allerkleinste kamertje in huis heb ik het niet.
Die is bij iedereen hetzelfde.
Maar wat doe je met dat andere kleine kamertje als er geen kinderen komen ?
Je weet wel.
Dat kamertje waar iedereen net even te lang stilstaat.
Waar je moeder trots kijkt, terwijl er nog niets te zien is.
En je collega- die van niets weet- het de kinderkamer noemt.
Zelf neem je dit woord niet meer in je mond.
Het is te pijnlijk, te rauw, te ingewikkeld.
“Als je naar een loopbaancoach gaat, ben je op zoek naar een nieuwe baan.
Zonde van je geld, je moet gewoon solliciteren”.
De meeste mensen die naar een loopbaancoach gaan willen meer werkplezier of meer energie overhouden na een werkdag.
Misschien is daar een andere baan voor nodig, maar dat hoeft natuurlijk niet.
Want in de meeste gevallen gaat het over jezelf.
Hoe jij met je werk omgaat. Of je van je laat horen.
Je grenzen aangeeft. Kwaliteit levert. Zorgt dat je lekker in je vel blijft zitten.
Het is verleidelijk hoor.
Om de voor-en nadelen af te wegen van je huidige baan.
Van je collega’s
En leidinggevende.
Om compleet in de analyse te gaan waarom je niet gelukkig bent.
Over de rol van je partner.
Je vaste lasten.
En praktische overwegingen.
Als je maar lang genoeg nadenkt
ligt de oorsprong vast in je jeugd.
Daarom lukt het je nu niet om een stap te maken.
Ik geloof je.
Het helpt je alleen niet verder.
Bij twijfel doen! Heel veel gehad aan dit coachingstraject. Ellen is een specialist als het gaat om alles wat te maken heeft met ondervulde kinderwens. Heeft kennis en ervaring in het werken in de zorg, wat voor mij heel fijn en een punt van herkenning was. Voor mij in het bijzonder ook tav het gezin wat er niet kwam en mijn verdere loopbaan. Waar sta ik nu en waar wil ik heen. Ellen stelt de juiste vragen en zet je praktisch en doelgericht aan het werk achter jouw antwoorden te komen.
Twee keer over had ze een burn- out.
Ze wankelt weer.
“Dan is er iets goeds mis met je” zegt ze.
Ze zit tegenover mij.
Bang voor de volgende burn-out en haastig op zoek naar oplossingen.
“De eerste was een klassieke burn-out.
Ik maakte makkelijk weken van 60 uur. Dat ging eigenlijk best aardig.
Totdat mijn beste vriendin onverwachts overleed. Ik deed geen oog meer dicht” .
Ik knik.
