Niet al het verdriet vraagt meteen om aandacht.
Soms leg je het weg, functioneer je door, maak je keuzes die nodig zijn.
Tot het zich toch aandient. Onverwacht, op momenten dat je het niet ziet aankomen.
Dit blog gaat over verdriet dat niet verdwenen is, maar is blijven liggen.
Je kent het vast wel. Je bent bij een begrafenis van iemand die je niet zo goed kent. Tot je stomme verbazing rollen de tranen over je wangen.
Hoe dit kan? Dit kan meerdere redenen hebben. Misschien ben je moe, heb je relatieproblemen of stress op het werk.
De kans is groot dat het stapeltjes verdriet zijn. Verdriet over eerdere gebeurtenissen in je leven die pijn hebben gedaan. Als je er toen weinig ruimte aan gegeven hebt, kan het op zulke momenten terug komen.
Als oefening in mijn praktijk maakt de coachee letterlijk een stapel met deze stenen. Waarbij elk verdriet wordt genoemd.
Naast de ruimte die dit geeft, komt ook vaak het inzicht dat het probleem van vandaag soms zo heftig is door de niet genomen rouw uit het verleden.
Als je merkt dat oude emoties zich blijven melden,
kan het helpend zijn om te kijken wat er nog gezien wil worden.
